Bardiów leży na wysokości 277 m n.p.m. na północnych krańcach Pogórza Ondawskiego nad rzeką Topla. Liczba mieszkańców miasta wynosi 33 247 osób [2002], powierzchnia miasta – 72,78 km². Współrzędne geograficzne – 49°17’34 N, 21°16’40 E. Dzieli się na dzielnice:

1. Bardejov
2. Bardejovská Nová Ves
3. Bardejovská Zábava
4. Bardejovské Kúpele
5. Dlhá Lúka (włączona w 1971)
6. Miháľov.

Przez Bardiów przebiega droga krajowa nr 77 ze Svidníka do Popradu, z którą łączy się droga lokalna 545 z Preszowa do przejścia granicznego Konieczna-Becherov. W Bardiowie znajduje się stacja kolejowa Bardejov, kończy się tu linia kolejowa z Preszowa.

W XI w. Węgrzy wznieśli na miejscu wielkomorawskiego grodziska kamienny zamek, który w XIII w. przebudowano w potężną kamienną wieżę mieszkalną, na szczątkach której stoi dziś Wieża Koronacyjna. W XV w. Zygmunt Luksemburczyk wzniósł na wzgórzu gotycki pałac królewski – ocalała z niego Brama Zygmuntowska strzegąca wejścia na wzgórze od strony katedry. W połowie XVI w. pałac przebudowano w duchu renesansu, nadając mu czworokątny kształt.

W połowie XVIII w., za panowania Marii Teresy, budowla nabrała cech barokowych – zyskała piękny rokokowy wystrój, odpowiedni dla rezydencji władców. Maria Teresa zobowiązała się wobec stanów węgierskich, że będzie często rezydować w ich stolicy. W tych czasach na zamku mieszkał również wicekról, książę sasko-cieszyński Albert, zięć Marii Teresy. Zgromadził wspaniałą kolekcję sztuki, szczególnie grafiki – przeniesiona później do Wiednia stała się zrębem słynnej Albertiny. Syn i następca cesarzowej, radykalny i purytański Jozef II, przeznaczył rezydencję na potrzeby szkoły – Generalnego Seminarium, do którego uczęszczał m.in. reformator języka słowackiego Anton Bernolak.

W 1802 r. budowlę przejęło wojsko. Zamek przetrwał ataki napoleońskie w 1805 i 1809 r., a w 1811 r. spłonął doszczętnie w pożarze wznieconym przez pijanych austriackich żołnierzy. Po 150 latach, w czasach komunistycznych, został odrestaurowany i stał się sceną dla kilku ważnych wydarzeń historycznych, m.in. podpisania ustawy federacyjnej między Czechami a Słowacją w 1968 r., a 24 lata później, 1 września 1992 r., sygnowania konstytucji Republiki Słowackiej. W następnych latach rezydowały w nim władze nowego państwa.

Po wybudowaniu u stop wzgórza eleganckich białych gmachów administracji państwowej twierdzę przeznaczono na cele muzealne i reprezentacyjne. Na zamku są dwie kolekcje muzealne, skarbiec, winiarnia oraz punkt widokowy na szczycie Wieży Koronacyjnej – większej i grubszej od trzech pozostałych.

U stop budowli wznoszą się dawne fortyfikacje z Bramą Zygmuntowską i basztą Luginsland. Niżej wiją się uliczki dawnego podzamcza oddzielonego od reszty starówki ruchliwą estakadą – niegdyś dzielnicy rozrywki spod znaku czerwonych latarni. Przy ulicach Židovskiej, Beblaveho, Michalskiej i Zamockich schodach stoją zrekonstruowane średniowieczne i barokowe kamieniczki, a wśród nich rokokowy dom U dobrého pastiera, uważany za najwęższy budynek w Europie. W trzech z nich urządzono muzea: rzemiosł artystycznych, kultury żydowskiej i zegarów. Niewielki kościółek przy ul. Michalskiej to chrám sv. Mikuláša (cerkiew św. Mikołaja). Zamocke schody prowadzą w kierunku przejścia pod estakadą, ku katedrze.

Do Vlkolínca prowadzi wąska asfaltowa droga w dolinie potoku, która stopniowo zaczyna piąć się bardzo stromo pod górę. Za ostatnią, prawie pionową prostą wyłaniają się równiutkie dachy wioski, ustawione amfiteatralnie na zielonym stoku u stóp białej skały.

W Vlkolíncu wciąż mieszkają ludzie, którzy nie bardzo lubią, gdy turyści wchodzą im z aparatami fotograficznymi do domów, myśląc, że trafili do skansenu. Wzdłuż stromej drogi biegnącej środkiem wsi ciągnie się 40 bliźniaczych chałup pomalowanych na różne kolory, z maleńkimi ogródkami i kwiatami w oknach. W „centrum” stoi niewielki kościółek i drewniana dzwonnica

Część domów jest zamieszkana na stałe (przez 18 mieszkańców), inne to domki letniskowe. Jedną z chałup, Roľnícky dom, przeznaczono na muzeum (044/4322468; 1 VI–30 IX, codz. 9.00–16.00; 25/10 Sk) z oryginalnym wyposażeniem. W wiosce jest sklep, a przy wejściu stoi budka, która w sezonie pełni rolę punktu informacji turystycznej.

Zasada swobodnego przepływu osób oznacza, że wjazdu można odmówić tylko w przypadku, kiedy zagraża to bezpieczeństwu wewnętrznemu państwa (np. terroryzm) lub narusza podstawowe zasady współżycia społecznego. Jeżeli natomiast odmowa wjazdu związana będzie z wyrokiem skazującym, to uzasadnienie wyroku musi wskazywać na potencjalną groźbę naruszenia porządku publicznego.

Całkowicie zostaje zniesiony obowiązek posiadania wizy, niezależnie od celu i czasu trwania pobytu. Na pobyt dłuższy niż 3 miesiące konieczne będzie uzyskanie stosownego zezwolenia.